« آسمان نقره اي »

حدود ۲ سال پیش بود که همراه شرکت های دیگه قرار گذاشتیم یه نمایشگاه یک هفته ای راه بندازیم.

پایه گذار نمایشگاه هم یکی از دوستان دست و پا چلفتی ما بود که البته بیشتر برای اینکه از این نمایشگاه بتونه پولی دربیاره اقدام به راه اندازیش کرده بود و چون دستش هم از همه تنگ تر بود آن چنان جنسی هم برای نمایش نداشت

در عوض ما حدود ۲۰ میلیون تومن اقلام، حالا از مونیتور گرفته تا لپ تاپ های پیشرفته و لوازم جانبی کامپیوتر با خودمون برده بودیم.

ما اصرار داشتیم که حتما یه پلیس رو اجیر کنیم برای نگهبانی، اما این دوستمون هی دست دست میکرد و پشت گوش مینداخت.

صبح روز سوم وقتی دوباره رفتیم نمایشگاه رو باز کنیم دیدیم که جا تره و بچه نیست. همه جنسای گرون ما رو برده بودن. یه کابوس بود.

انگشت اتهام همه به سمت این دوست عزیز ما نشونه رفت چون همه جنساش سرجاش بود و بعد شکایت همکاران و آگاهی و…

تو آگاهی تا جایی که جا داشت اونو زده بودن. البته ما خبر نداشتیم تا اینکه بعد از دوروز دوستمون اعراف کرد که همه دزدی ها کار خودش بوده. حتی جای جنسا رو هم اعلام کرد و وقتی با پلیس رفتیم یه سری خرت و پرت پیدا شد که البته مال خود بی نواش بود.

یه هفته ای گذشت اتفاقی یکی از جنسایی رو که فقط ما میتونستیم داشته باشیم رو از یه آقایی تو خیابون گرفتن و خیلی زود بقیه هم پیدا شدن.

دیروز که اعترافات ابطحی رو میدیدم یاد همین جریان افتادم که این سلول انفرادی و کتک زدن ها آدم رو به اعتراف همه چیز مجبور میکنه.

—————-

یادمه دوران خدمت درس حفاظت اطلاعات داشتیم.

مربی داشت توضیح میداد که اگر گرفتار دشمن شدید حتی تا حدمرگ هم که کتک خوردید نباید چیزی رو بازگو کنید. اطلاعات غلط بدید تا دشمن گمراه بشه.

یکی از بچه ها دستش رو بلند کرد و گفت :« آقا ما تا سیلی اولو بخوریم همه چیز رو لو میدیم. به اندازه تموم شدن یه خودکار بیک هم اعتراف مینویسیم! »

بچه ها انقدر اونروز خندیدن که نگو. البته تنبیه برای همه هم بعدش داشتیم!!!

تو دین اسلام هم میگه اگر تهدید به مرگ و یا آسیب شدی میتونی هرکاری رو که میگن انجام بدی. چون جون انسان از این چیزا خیلی مهمتره.

——————

به امید آزادی ابطحی عزیز. به قول یکی از دوستان از دیروز که عکسش رو دیدم تا حالا انگار یکی با پوتین رو قفسه سینم رفته و نمیتونم درست نفس بکشم