« آسمان نقره اي »

سلام

این یکی دو روزه هرجایی که میرم حرف شده حرف ساسی مانکن و کروبی و این شایعات جدید.

به قول شاعر : دل من قفل شده و معطل یه کلیده / یکی اونو دزدید و رفت بگو بینم اونو کی دیده!

من زیاد حس طنز ندارم یعنی این اوضاع لعنتی اصلا اجازه نمیده که بخوام طناز باشم. بگذریم مسائل شخصی خودم به جهنم. آخرش من هرچی که فکر میکنم با هیچ کدوم از کاندیدها نمیتونم کنار بیام. والا روی خاتمی رو نمیشه زمین انداخت اما حالا ساسی هم گیر داده که بیا به این رای بده. خوب یادمه یه زمانی تو ماشین فقط ساسی مانکن گوش میدادم! کلی با هم خندیدیم اما خوب هرچی رو میندازه نمیتونم با کاندیداش کنار بیام.

انقد درگیر کار و مسائل شخصی هستم که نمیتونم به این انتخابات فکر کنم به عبارتی : اصلا اون دور و برا آنتن نمیدم.

پریشبا داشتم میومدم خونه تو تاکسی یه پسره جوون راننده بود یه آهنگ از این رپ های خفن گذاشته بود که البته تا مقدار زیادی هم بی ناموسی میخوندن. انقد صدای یه دختر با اصوات زیبا تو این آهنگ بود که عرق شرم بر پیشانیمون نشست فقط یه قسمتشو میگم که میگفت  : بیا بغلم یکم باهام ب.لاس امشب اینا واویلاست. بعد هم اون صداهه.

بگذریم پسره هم جو گیر شده بود تو این مسیر نیم ساعته این آهنگ رو گذاشته بود رو تکرار. دیگه دیدم سبکیه بیام بگم این چیه گوش میدی هیچی نگفتم. چه خواننده هایی داریم ما! عشق آقای راننده هایی داریم ما!

بی خوای زده به سرم. البته فکر خیال هم به اندازه خودش. امشب که اومدم دخترکم همش خواب بود نشد یه بازیی با هم بکنیم اگر خواب نبود الان منو خوابونده بود! چند شب پیش چند تا گل آفتابگردون مصنوعی از گلدون کنده بود پتو رو تا نصفه کشیده بود روشون و به ترتیب کتکشون میزد و میگفت : بخخخخوووووووووااااااابببببببب! بعدش هم این برنامه رو برای من اجرا کرد و آخرش به زور منو خوابوند.

اگه این شیرین کاری های بچه هم نباشه دیگه دلخوشی نمیمونه. بازم خدا رو شکر.

موضوعات: شخصي, عمومي | تاریخ: ۱۵ اردیبهشت ۸۸