« آسمان نقره اي »

امروز اول اردیبهشت بود. بدون شک یکی از قشنگ ترین فصل های سال.

ماه میانه بهار که طبیعت به اوج طراوت و زیبایی خودش میرسه.

البته روز خوبی نبود برای من که دلایلش رو نگم بهتره. حسابی هم روزم خراب شد.

نمیدونم این تب گوشی عوض کردن چی بود که افتاد به جون ما! به خودم میگم برم بگیرم بعد دوباره میگم خوب آخه ۳۰۰ و خورده ای پول رو برای چی بیخودی خرج کنم؟ مردد هستیم

شاید شما هم دیروز رئیس جمهورمون رو دیده باشید که تو اجلاس چه وضعی براش پیش اومد. هرچند که اصلا دلم نمیخواد اینو بگم و اصلا هم از ایشون خوشم نمیاد ولی این اتفاق درصد محبوبیت ایشون رو بالا برد. کلا به این اتفاق مشکوک شدم که نکنه از پیش تعین شده بوده باشه.

بعد از خاتمی، امسال من به کسی رای نخواهم داد. ایشون هم که جزو کاندیداها دیگه نیستن و به اصلاح کسی رو اصلح نمیبینم. هرچند که به مسائل سیاسی اونقدر آشنا نیستم

یادمه سال ۸۴ دقیقا ۴ سال پیش تو این زمان من سرباز بودم. یه روز همه ما رو به زور بردن تو حسینیه پادگان و یه حاج آقایی هم اومد نزدیک ۳ ساعت در مورد انتخابات و علی الخصوص جناب اح.مدی نژاد صحبت کرد. در واقع رای دادن اون روز ما اجباری بود و با اینکه من برگه رو خط زدم و به صندوق انداختم، اما خیلی از دوستانم ندیده و نشناخته به ایشون رای دادن. امیدوارم که این اشتباه دیگه تکرار نشه

خوب از لنگ کفش عربی تا گوجه فرنگی اروپایی تفاوت زیادی وجود نداره. مهم این بود که کشور ما تو جامعه عمومی دنیا مسخره بشه که شد. حالا این مو قشنگا هرچند الان دارن به اون کارشون میخندن، اما حرف های اون سخنرانی فقط و فقط برای ایران خودمون بود و فقط مردم خودمون دیدن و تحسین کردن. وگرنه در جامعه بین المللی به نظر من این بجز مورد تمسخر قرار گرفتن چیز دیگه ای نبود.